Een ongeluk zit in een klein hoekje…

Donderdag voor de kerst, een van de drukste dagen in het jaar, sta ik in de file op de A9. Langzaam rijden en dan weer stil staan. Op het moment van stil staan zie ik dat de auto achter mij op let en ook af remt, dus ik kijk weer voor mij met de voet op de rem om te wachten tot de auto’s weer gaan rijden. Onverwacht hoor ik een klap en ik voel tegelijk mijn hoofd naar voren schieten. Verdorie, dat doet pijn, wat gebeurt er allemaal? Ik kijk in mijn spiegel en begin een beetje te vloeken… de auto achter mij stond tegen mijn achterbumper aan omdat de auto achter haar niet op zat te letten of te laat remde en dus tegen haar aan knalde. Toch niet weer een ongeluk hè?!
Dus wel, daar sta je dan in de ochtendspits op de linkerbaan van de A9 te bellen met de telefoniste van het noodnummer. Er zijn gelukkig geen gewonden en de auto’s rijden nog, maar de achterste en middelste zijn wel zwaar beschadigd. Mijn auto (op dat moment een huurauto want mijn eigen auto stond bij de garage) had een paar krasjes, maar de auto achter mij lag aan de voorkant flink in de kreukels. Gelukkig had ik een extra grote auto van de huurmaatschappij mee gekregen, anders lagen er meer brokstukken op de weg. De politie begeleidde ons naar de afrit om daar alle papieren in te kunnen vullen.

En toen…

Nadat alles geregeld was, ben ik de auto weer in gestapt en de A9 op gegaan om naar Bosbeek te rijden, het verzorgingstehuis waar ik de kapsalon heb. Ik kwam ruim 1,5uur te laat en kon alleen maar huilen. De zorg heeft de eerste klanten gewassen en de krullers in gedraaid, de pedicure hield de mensen rustig en legde uit wat er was gebeurd en met de coördinatrices maakte wij een plan welke mensen nog wel tot na de kerst konden wachten en wie er nog verschoven kon worden naar een dag of week later. Elke minuut voelde ik mij meer moe worden en voelde ik dat alle spieren in mijn lichaam protesteerde tegen de bewegingen die ik moest maken. Ik hield mijzelf voor dat ik door moest gaan, zoals ik altijd doe. Het is bijna kerst en iedereen wil nog een mooi kapsel hebben, dat moest ik regelen. Tot ik echt geen stap meer kon verzetten. De kapsalon ging voor die dag dicht en de klanten waar ik aan huis kom heb ik toen af gebeld. Gelukkig had de vervanger van mijn dokter die middag tijd om even naar mijn nek te kijken. Niets blijvends of ernstigs was er volgens deze dokter aan de hand; “Even een weekje vrij nemen, een warm bad, Diclofenac en begin januari relaxed op vakantie. Dan kan je daarna gewoon weer aan het werk.”

Een weekje vrij??

Een weekje “vrij” nemen waarbij ik de klanten 3 dagen van tevoren af moet bellen gaat tegen mijn principes in. Als ik vrij wil, dan plan ik dat weken van tevoren en niet een paar dagen ervoor. Het feit dat ik echt mijn armen niet omhoog kon houden gaf wel aan dat ik de klanten echt af moest bellen. Zelfs de was ophangen was al een moeilijke en pijnlijke taak, laat staan het knippen van de mensen de hele dag door. En een lekker bad nemen raad ik je ook af in zo een geval, je komt er namelijk bijna niet meer uit omdat je geen krachten hebt in je armen en jezelf dus niet omhoog kan duwen. De vakantie is wel door gegaan. Samen met mijn vriend naar Cuba. Bepakt met pijnstillers en warmte pleisters ging het redelijk, toch hebben we niet alles kunnen doen wat wij wilde doen en heeft mijn lieve vriend alles moeten dragen en tillen. Ondanks dat hebben wij er het beste van gemaakt en toch genoten van dit bijzondere land.

De diagnose

En toen weer thuis, nog steeds geen verbetering. Wandelen kan ik, maar tillen of mijn armen hoog houden met een beker of glas in mijn handen is al een opgave. Toch maar weer naar de dokter, want zo kan ik echt nog niet aan het werk. Deze keer heb ik wel mijn eigen dokter en die luisterde aandachtig naar mijn klachten (pijn in mijn nek, schouders en rug, hoofdpijn, tintelende vingers, vergeetachtig, woorden door elkaar halen, weinig concentratie, stemmingswisselingen, geen kracht in de armen en vooral heel moe). Weke delen letsel in de nek noemde hij het, met andere woorden; een whiplash.
Gelijk moest ik door naar het ziekenhuis om een röntgenfoto te laten maken, want er kan een kans zijn dat er scheurtjes of zelfs een breuk in de nekwervels zitten. Dat was gelukkig bij mij niet het geval. Ook heeft de dokter mij ingeschreven voor een revalidatie traject. Helaas kan ik daar pas in maart mee beginnen en duurt het traject 4 maanden. Het is nog afwachten of ik tijdens het traject al meer kan en het werk op kan bouwen. Nu is het eerst voor mijzelf noodzaak om voldoende rust te nemen, te herstellen en hierdoor uiteindelijk weer aan het werk te kunnen.

De klanten

Alle klanten die ik in mijn agenda had staan hebben ondertussen bericht van mij gehad. Bijna iedereen heb ik telefonisch te pakken kunnen krijgen om persoonlijk het verhaal uit te leggen en de afspraak af te zeggen, een enkeling heb ik via de mail of WhatsApp op de hoogte gebracht.
Door het schrijven van de blogs probeer ik iedereen op de hoogte te houden.
Ik hoop dat de behandelingen aan slaan en ik eerder aan het werk kan, het liefst begin ik morgen weer… Tot die tijd moeten mijn klanten helaas een andere kapper opzoeken. Ik hoop dat ik uiteindelijk weer volle dagen kan werken en dat ik al mijn lieve, leuke en trouwe klanten weer tot dienst kan en mag zijn.

Wil je meer informatie over wat een Whiplash is? Kijk dan even op http://www.whiplashdebaas.nl/onderwerpen/whiplash-klachtenpatroon/259-whiplash-wat-is-dat